Er zullen 365 woordloze boekjes worden neergelegd.
            


Tijdens een reis in Ierland werd ik geconfronteerd met het verdriet veroorzaakt door het moeten weg stoppen van het sterven van een kindje voor of vlak na de geboorte.

Daarom dit project voor en met moeders, dat op een kunstzinnige wijze hiervoor een erkenning wil zijn.

In gezamenlijkheid is er gewerkt aan de realisatie van dit project "Woordloos", woordloos omdat het verdriet er niet mocht zijn.

De onderstaande foto's geven een beeld van de diverse symbolische uitdrukkingen van het doorstane.
Tijdens de onderlinge gesprekken werden, soms in één enkel woord, de gevoelens vertolkt. Deze staan gegraveerd in een glazen cirkel.

 

De tranen die vloeiden, worden gesymboliseerd door strengen met kralen.
        
Ook zal er een verhaal verteld worden, dat beeldend aansluit bij het geheel.

De kaketoe

Lang geleden, in de tijd dat de dieren elkaar goed konden verstaan en de dood niet bestond, leefde er eens een kaketoe.
Hij kwam elke dag, net als alle andere dieren, samen bij de kale boom. Dan zat hij op één van de takken, deed af en toe een kunstje, (b.v. hangen aan één poot) en pronkte met zijn verenkleed. Hij was uitzonderlijk mooi. Gele en blauwe veren, rood en zelfs goud van kleur. Alle kleuren van de regenboog eigenlijk. Het was een feest om naar te kijken . De kaketoe kon niet meer zonder die speciale aandacht.

Op een dag, . . . .
Op een bosrijk perceel heeft het geheel zijn beslag gekregen,

Voor de foto'svan deze dag stuur een email
>> terug naar projecten
Van het proces is een fotoboek verschenen met een inleiding,









het boek kunt u hieronder doorbladeren:
. . . . .
Hoe konden moeders dit verdragen,
zij die het leven droegen en baarden.
Een niet gezien leed, zo zonder bestaansrecht:
het leven ontvangen, door koude regels verbannen.
Is de mens zo onbarmhartig? . . . .